“Hoe de Kadernota 2026 opnieuw bevestigt dat dit college liever Brussel dan Delft dient”

Op donderdag 3 juli stelde de meerderheid van de gemeenteraad van Delft de Kadernota 2026 vast. Hart voor Delft stemde tegen. Wat een moment zou moeten zijn van serieuze afwegingen voor de toekomst van onze stad, werd opnieuw een vertoning van ideologische tunnelvisie.

Niet de noden van de Delftenaar stonden centraal, maar de onstuitbare drang van dit college om Woke idealen, klimaatagenda’s en symbolisch EU gedram koste wat kost door te drukken. De gevolgen voor de inwoners van Delft zijn, dat zij wederom worden genegeerd, geminacht en als tweederangsburgers worden behandeld.

Moties ten gunste van de stad? Weggestemd!
Tijdens de behandeling van de Kadernota dienden oppositiepartijen talloze moties in, zo ook Hart voor Delft, die stuk voor stuk beoogden om concrete verbeteringen voor de inwoners van Delft te realiseren. Moties die géén euro extra zouden kosten. Een voorbeeld? Hart voor Delft stelde voor om Toon Paap, de iconische koetsier van de Delftse paardentram, te erkennen als cultureel erfgoed. Een motie zonder financiële consequenties, maar van grote symbolische waarde voor het behoud van ons historische stadsgezicht. De coalitie stemde tegen.

Het contrast kon niet groter zijn met de motie van PvdA, Volt en GroenLinks voor de plaatsing van een vierde vlaggenmast bij het stadskantoor, speciaal voor de Europese vlag. Kosten? Enkele duizenden euro’s. Nut voor de gewone Delftenaar? Nul. Symbolische waarde voor de progressieve coalitie? Onbetaalbaar blijkbaar.

Een Kadernota vol euro’s, maar zonder hart
De Kadernota zou moeten gaan over de financiële koers van de stad. Waar zetten we op in? Welke keuzes maken we wél en welke niet, daarbij meewegend wat echt een meerwaarde heeft voor de stad en haar inwoners. Voor wie doen we het? De uitkomst laat niets te raden over. Deze coalitie kiest niet voor de buurten, niet voor de ouderen die worstelen met bereikbaarheid, niet voor sportverenigingen die verdrukt worden door woningbouwplannen en zeker niet voor het historisch karakter van de stad.

Wat deze coalitie wél doet, is een route blijven volgen die rechtstreeks uit de beleidskoker van de Metropoolregio of de Europese Commissie lijkt te komen: Verslimmen en verduurzamen. Hoe je dat betaalt als Delftse belastingbetaler? Dat is jouw probleem. De lasten stijgen, terwijl de zeggenschap over wat er met je stad gebeurt steeds verder weglekt naar Haagse en Brusselse burelen.

Woke, klimaat en symboliek: De heilige drie-eenheid
Een heldere rode draad in deze Kadernota zijn klimaat, inclusiviteit en Europese eenwording, dat een warm bad krijgt van deze coalitie. Waar het gaat om Delftse ondernemers, ouderen, verenigingen of buurtbewoners, blijft het koud. Of het nu gaat om het behoud van sportvelden of de vraag van bewoners uit Delft-West om eindelijk eens serieus genomen te worden: Nee is het standaard antwoord.

Dat GroenLinks, D66 en STIP deze lijn trekken is inmiddels bekend. Opvallend is dat ook Volt en het CDA hier inmiddels in meegaan. Het CDA, ooit de partij van rentmeesterschap en lokale gemeenschappen, lijkt zich definitief te hebben ingegraven als mee-stemmachine van de coalitie. Volt blijft trouw aan haar missie om Delft te gebruiken als proeftuin voor Europese idealen, met of zonder steun van de inwoners.

De prijs van ideologie
Wat veel Delftenaren zich wellicht niet realiseren, is dat deze keuzes gevolgen hebben die verder gaan dan symboolpolitiek. Door te kiezen voor prestigeprojecten, zoals het Innovatiedistrict, dure warmtenetten en de Metropolitane fietsroute, worden schaarse gemeentelijke middelen weggesluisd van waar ze echt nodig zijn. Ondertussen blijft er voor fundamentele zaken zoals betaalbaar wonen, een goede bereikbaarheid, groenonderhoud, sport en cultuur van onderop, nauwelijks wat over.

Deze ideologische koers heeft een prijs. En die wordt niet betaald door de coalitiepartijen zelf, maar door u, de inwoners. De huurders die de energierekening zien stijgen, de vrijwilligers van verenigingen die stranden op hoge leges of parkeerproblemen, de ouderen die zich niet meer veilig voelen in hun eigen buurt. Zij zijn het die de rekening betalen van een bestuur dat liever in de spiegel van het idealisme kijkt, dan in de ogen van hun eigen stadsgenoten.

De oppositie: Roepende in de woestijn
Hart voor Delft, samen met een paar andere oppositiepartijen, heeft alles op alles gezet om de Kadernota alsnog een Delfts hart te geven. Ingebracht zijn moties voor een buitenzwembad, betere toegankelijkheid voor zorgvoorzieningen, bescherming van historisch erfgoed en versterking van sociale initiatieven in de buurten. Zonder uitzondering werd alles weggestemd.

Wat resteert, is een akelige constatering: Deze coalitie bestuurt Delft niet met de stad of voor de stad, maar over de hoofden van de inwoners heen, in dienst van een ideologisch project dat nauwelijks nog iets met Delft zelf te maken heeft.

Het is tijd voor een politieke koerswijziging in Delft!
De inwoners van Delft verdienen beter. Zij verdienen een stadsbestuur dat hun belangen wél serieus neemt. Dat keuzes maakt die voelbaar en zichtbaar zijn in de buurten. Die geen duizenden euro’s uittrekt voor een extra vlaggenmast terwijl Toon Paap wordt genegeerd. Een stadsbestuur dat investeert in echte verbondenheid en niet in symbolen waar niemand op zit te wachten.

De Kadernota 2026 had een kans kunnen zijn om dat signaal af te geven, maar bleek een gemiste kans. Maar de volgende kans komt snel, namelijk bij de verkiezingen. Dan kan de Delftenaar laten weten dat hij zich geen tweederangsburger laat maken in zijn eigen stad.

Marcel Koelewijn.